http://www.linesonpalms.nl

Verhuizen jullie met me mee?

Omdat mijn Guitar Hero en ik nog maar een paar maanden (bijna een half jaar klinkt zo lang :P) samen in een nieuw huis wonen en we allebei ernstige uitstellers zijn, zijn er nog heel veel klusjes te doen in en om het huis. Deze heb ik verwerkt in mijn Day Zero lijst, om er nog wat meer druk achter te zetten. Het liefst zie ik al deze 30 dingen in 2012 al gebeuren, maar laten we wel realistisch blijven…

Verder staan er veel dingen op om eenmalig of meerdere keren te doen, en een aantal dingen om aan te schaffen. Ik kan haast niet wachten om te beginnen! Ik verwacht dat het behalen van de doelen heel wat bloginspiratie oplevert, waarmee het behalen van doel 80 al in zicht komt… 

Over die website gesproken: die wilde ik dus in de kerstvakantie online hebben. Inmiddels is het 30 december, en de site is nog verre van gereed. Ik weet nog niet helemaal wat ik doe. Misschien gooi ik hem wel open, en vul ik hem langzamerhand verder. Maar het allerleukst is het natuurlijk als ‘ie helemaal af online kan. Maar dat duurt dus nog wel even, vrees ik… 

Tot die tijd is mijn nieuwe Day Zero-lijst hier te vinden.

Ik fantaseer er wel eens over om het pand zélf te kopen of te huren. Want hoe tof zou het zijn om ‘s ochtends uit bed te rollen, de trap af te lopen, twee deuren door te gaan en dan in je eigenste bedrijfje te staan. Waar je je hart en ziel in hebt gelegd. Waar je het werk doet dat je écht het állerleukst vindt. En wat dus eigenlijk helemaal niet voelt als werk.

Het is leuk om daar in je eentje over te fantaseren, maar je fantasieën delen met vriendjes en vriendinnetjes is natuurlijk nog fijner. Gisteren fantaseerden we er op los. We maken een winkel à la Red Velvet, waar het ene vriendinnetje hippe vintage kleren verkoopt en het andere vriendinnetje met liefde de lekkerste koffie zet. Om beurten bakken we – op therapeutische basis – cupcakes en andere lekkernijen. Ik heb een boekenhoekje en we verkopen ook LP’s. En natuurlijk bloggen we er fanatiek over, net als Elsie doet.

En als de ruimte net iets groter was, wilde ik eigenlijk ook wel een restaurantje. En mijn vriendje was dan kok. En als we er nog een verdieping bij hadden, maakten we een bed & breakfast, met elke ochtend verse broodjes en zelfgemaakte smoothies bij het ontbijt.

Afgelopen weekend had ik het met twee mannen over mogelijke plannen voor ‘ons’ lege pand. Zij zagen het idee van een alles-of-niets-kroeg wel zitten. Je betaalt een vast bedrag om binnen te komen, en vervolgens is alle drank onbeperkt en gratis (dit idee ontstond op een feestje waar we 35 euro betaalden om binnen te komen en vervolgens iets te veel schijn-gratis biertjes dronken. En wodka jus. En drankie drieënveertig). Het idee is natuurlijk een stuk minder romantisch. Maar het idee dat je alleen maar een trap af hoeft om op je werk te komen, en dat dat dan niet eens vóélt als werk… Daar wil ik wel aan wennen.

36. Strip. In het Engels klinkt dit doel veel minder plastisch dan in het Nederlands. Ik twijfel een beetje in hoeverre ik hierover verder wil uitweiden, want mijn lieve mama en zelfs mijn liefste oma lezen mee (jawel, ik heb de hipste oma van de wereld). Maar eigenlijk vind ik het nog veel enger om dit verhaal met wildvreemden te delen. Dus euhm, na lang wikken en wegen stop ik hier maar even met mijn beschrijving. Bloggersdilemma #432: hoeveel deel je met je lezers? Moraal van het verhaal: dat strippen is er dus (nog) niet van gekomen.

37. Gebruik een week lang je telefoon waar je normaal gesproken een mailtje zou sturen. Ik steek mijn belangst niet onder stoelen of banken. Dit doel stelde ik mezelf om daar eens korte metten (“Wat zijn metten eigenlijk? Je hebt blijkbaar ook langere metten,” zegt mijn huisgenoot als ik hem vraag hoe je korte metten eigenlijk schrijft) mee te maken. Helaas stuur ik nog steeds alleen maar mailtjes bij de vleet en weiger ik in de telefoon te klimmen (haha, wat een heerlijke Fancy uitdrukking) als dat niet strikt noodzakelijk is. Dit geldt overigens zowel zakelijk als privé. Ik bel zelfs niet graag met mijn liefste vriendinnetjes. Zelfs niet als zij mij bellen. Toch wil ik nog steeds graag af van mijn belangst, want zo word ik natuurlijk nooit medior adviseur.

38. Koop minstens 30 DVD’s. Dit doel faalt alleen al omdat ik mijn aankopen zo slecht heb bijgehouden. Ik denk dat ik zeker wel 20 DVD’s aan mijn – correctie: ónze – collectie heb toegevoegd. Misschien waren het er echt wel 30. In ieder geval hebben we een aardig Benno-kastje vol. Laatste aankopen waren trouwens The Princess and the Frog en Rapunzel. Heerlijk grote-kleine-meisjes-vermaak =).

39. Lees ‘Handboek voor de Moderne Vrouw’ en maak een lijstje van alle bruikbare tips. Dit boek kreeg ik drie jaar geleden cadeau van mijn moeder. Ik denk dat ze dacht dat ze wat tekort heeft geschoten in mijn opvoeding. Ik kan immers nog steeds geen fatsoenlijke knoop aannaaien en strijken deed ik pas drie weken geleden voor het eerst. Het boek is superleuk geschreven en er staan hartstikke veel handige tips in. Over bevallen bijvoorbeeld. En “waarom ik geen geliefde vind.” Ik kan geen goede reden bedenken waarom ik dat lijstje nog niet steeds niet gemaakt heb. Maar ik voel plots wel weer een heleboel bloginspiratie opborrelen.

40. Vind uit welke bloedgroep je hebt. Tja, hoe kom je dáár nou weer achter als je nooit naar de dokter gaat? Of als je dan wel een keer gaat, vanwege duizelig- en moeheid, maar hij je bloed niet wil laten prikken omdat je “het nog maar even twee weken aan moet kijken.” Ik had zeker bloeddonor moeten worden? Ja, eh, dát was mijn doel niet, daag.

41. Gooi een munt in een wensput. Nu ik hierover nadenk, heb ik volgens mij echt wel een muntje in een fontein gegooid. Maar ik zei wensput, dus een fontein telt niet. Iemand enig idee waar je tegenwoordig nog een wensput vindt? Blijkbaar is het er wel goed pannenkoeken en poffertjes eten.

42. Geef minstens 10 keer geld aan een zwerver. Straatmuzikanten en -nieuwsverkopers tellen ook. Ik heb dit maar liefst vijf keer gedaan in de afgelopen 1001 dagen. Wat een schrale vertoning. En ik dacht nog wel dat ik best een do-gooder was. Val ik hier mooi even vies door de mand. Maar ik heb wel een goed excuus. Want weet je wat het is met zwervers? Negen van de tien keer geven ze hun zuur verdiende centjes uit aan drank, drugs of sigaretten. En dat vind ik dus zonde. En dom. Ik ga wel een keertje appeltjes uitdelen aan alle bedelaars in Amsterdam. Daar hebben ze veel meer baat bij.

43. Kleur een heel kleurboek in. Dankzij dit doel heb ik ontdekt hoe heerlijk kleuren is. Ik kan helemaal niet tekenen, dus moet ik het wat het creëren van mooie plaatjes betreft hebben van voorgetekende exemplaren. Van vriendinnetjes kreeg ik een surprise party, een kleurboek en kleurpotloden. En ik heb al best wat kleurplaten vrolijk ingekleurd. Het werkt bijna meditatief. Maar waarom ik nou weer zo nodig een compléét kleurboek in moest kleuren…?

44. Heel boos worden op iemand, zonder te huilen.  Ik moet al-tijd huilen als ik boos ben. Ik denk dat alleen de zwaarste therapie mij daar vanaf kan helpen. Dus kies ik denk ik maar voor accepteren en loslaten – heel mindful allemaal. En ik word gewoon zo min mogelijk boos, natuurlijk.

45. Lees een Shakespeare stuk. Telt het kijken van (overigens één van mijn lievelingsfilms) Romeo + Juliet ook? Dat is immers gewoon een hele voordracht van het klassieke Romeo en Julia. Als ik die film nu eens uit mijn hoofd leer, kan ik weer eens lekker interessant en intellectueel overkomen. Opvallend, dat dat zo’n terugkerend thema in mijn lijst blijkt.

26. Zeg een hele dag overal ‘ja’ tegen. Misschien heb ik dit per ongeluk wel eens gedaan hoor, dit jaar. Ik ben nu eenmaal niet zo goed in ‘nee’ zeggen. Maar als het niet bewust gebeurt, dan telt het niet, zeggen mijn eigen regels. Nog een euro voor een geit dan maar!

27. Blijf de hele nacht op. Hier had ik even bij moeten zetten wanneer dit doel dan precies bereikt zou zijn. Nieuwjaarsnacht bijvoorbeeld, bracht ik tot 8 uur ‘s morgens door in het ziekenhuis. Zonder te slapen. Eenmaal thuis ging ik natuurlijk wel, bruised and battered, naar bed. Telt dat dan? Wat vinden jullie: eurootje voor mij of eentje voor Oxfam?

28. Koop je eerste, echte kerstboom. Kerst komt te laat dit jaar. Want die kerstboom gaat er dit jaar zeker komen, in mijn eerste, echte huis.

29. Ga lasergamen of paintballen. Ik heb beiden dus nog nooit gedaan, terwijl het me allebei superleuk lijkt. Vooral lasergamen, want paintballen schijnt pijn te doen en ik ben een mietje. Lasergamen it is dus, voor op mijn nieuwe lijst.

30. Drink twee weken lang geen alcohol. Ik dénk dat dit me niet gelukt is. Ik heb het niet bijgehouden, maar gezien mijn drankgebruik (op mijn werk sta ik bijvoorbeeld hoog in de top 5 van mensen die iets te vaak, iets te diep in het glaasje kijken) is het niet erg aannemelijk dat het me – without even trying – gelukt is om 2 weken lang niet te drinken. En ja jongens, ik schaam me diep.

31. Voor een dag zwarte Piet zijn. Ik vind het zo’n bizar idee dat het over 5 dagen al Sinterklaas is. Afgezien van de kilo’s kruidnoten (met of zonder chocola) die ik reeds heb verorberd, lijkt het in de verste verte geen paar-dagen-voor-5-december. Misschien komt het door het weekje zon eind november, of door het laffe winterweer. Of word ik toch écht te oud om me te verliezen in de Sint-magie. Misschien is met het pensioen van Bram van der Vlugt ook mijn Sinterklaastijd voorbij. Hoe dan ook: ik vind het jammer dat ik mijn zwarte Pieten doel niet heb bereikt. Nu ik erover nadenk… Ik heb de afgelopen 1001 dagen wel een aantal schoentjes gevuld met lekkers en cadeautjes. Alleen mijn huidskleur laat nog wat te wensen over.

32. Een week lang niets uitstellen. Serieus, ik heb de lat zó laag gelegd voor mezelf. En alsnog slaag ik er niet in om een week (jongens, een wéék!) lang meteen te doen wat ik moet doen. Ik vind altijd wel smoesjes om uit te stellen. Of het nou klusjes in huis zijn, taken op het werk of het typen van blogposts. Procrastinator is my middle name.

33. Naar een casino gaan. Ja, dit wil ik nog steeds héél graag. Helaas stond ik niet in de Viva 400, en doet ook niemand mij een ‘avondje uit in een doosje‘ cadeau. Maar ik zweer het: ergens in de komende tweeënhalf jaar vind je mij aan de roulettetafel. Ik oefen mijn pokerface alvast.

34. Vind een sport die je leuk vind en beoefen deze. Sport en ik zijn op zijn zachtst gezegd niet de beste vrienden. Naast de verplichte gymlessen op de middelbare school, een aantal jaren jazzdance en drie bezoekjes aan de sportschool op drie blauwe maandagen heb ik weinig ervaring op sportief gebied. Ik zou wel wíllen sporten, gewoon omdat het echt beter voor mijn lijf zou zijn. Maar ik vind het gewoon niet. leuk. Mijn doel was om een sport te vinden waar ik blij van word. Mensen kunnen zo enthousiast praten over hardlopen, of over yoga, of over volleybal. Ik wil dat ook. Maar sporten is mijn passie niet en zal het ook nooit worden. Toch wil ik wel echt meer gaan bewegen, om mijn oude-wijven-lijf weer een beetje in shape te krijgen.

35. Maak Wreck This Journal af. Ten tijde van het samenstellen van mijn Day Zero lijst was Wreck This Journal een hype. Met heel veel plezier heb ik in mijn ‘dagboek’ gescheurd, geplakt, getekend en geschreven. Maar hij is nog niet af. Al een poosje ligt hij te verstoffen in mijn creatieve-spullen-doos. En er is nog zoveel dat ik ermee kan doen! Van een flatgebouw afgooien bijvoorbeeld. Of hem uitlaten aan een riempje. Of gewoon, veilig thuis zodat niemand me uitlacht, heel veel verschillende rondjes op een pagina tekenen. 

16. Herlees The Lord of the Rings. Ik werd een enorme fan van de films van The Lord of the Rings, nog voordat ik de boeken las. Volgens mij begon ik na het verschijnen van de eerste film pas te lezen in de vergeelde, bijna antieke exemplaren van mijn vader. Dat is inmiddels alweer zo lang geleden dat ik in 2009 blijkbaar de behoefte voelde om alle drie de boeken nog eens te lezen. Dat is dus niet gelukt. Ik denk dat ik 4 pagina’s gelezen heb. Wel staat de volledige trilogie, gebundeld in één boek nu, mede dankzij dit doel (en mijn lieve papa en mama), te pronken in de boekenkast.

17. Laat digitale foto’s afdrukken en orden je ‘analoge’ foto’s.  Volgens mij is dit wereldwijd het meest uitgestelde klusje ooit. In mijn ouderlijk huis ligt een hele lade met foto’s al een decennium lang te wachten om ingeplakt te worden. De bulk digitale foto’s op de computer blijft immer gestaag doorgroeien. Het zou best wel leuk zijn om bijvoorbeeld alle vakanties eens te bundelen in een boek, of om fijne herinneringen eens aan de muur te hangen. Maar jemig, wat een gedóé! P./RTL/poediepadie is nu wel bezig om een selectie te maken voor onze toekomstige fotomuur. Hij is al bij de vakantie van 2009.

18. Maak een visionboard. Ik wilde iets leuks, creatiefs aan de muur van mijn studentenkamertje, dat mij er tegelijkertijd aan herinnerde om mijn doelen en dromen na te streven. Misschien had ik moeten beginnen met het ophangen van een plaatje van een visionboard en was het er dan vanzelf van gekomen, The Secret-style.

19. Maak een boeket van zelfgeplukte bloemen.  Wanneer loop ik nou in een weide vol met de mooist bloeiende flora? Heb ik een tuin om bloemen uit te plukken? Wat bezielde me om dit doel in mijn lijst te noteren? Sinds ik in Amsterdam woon, ben ik wel veel meer plant- en bloemmatig bezig. Er staat altijd wel een bos bloemen op tafel (gewoon, bij Albert Heijn), vorige week kochten we een kamerplant en de hibiscussen (of is het, taaltechnisch gezien, hibisca?) in de vensterbank blijven maar nieuwe bloemen produceren. Bovendien heb ik nu een dakterras, waar ik mijn groene vingers de vrije loop kan (en wil) laten. Maar ja, dat moet wel nog even tot het voorjaar wachten…

20. Naar de tandarts gaan. Ik ben als de dood voor de tandarts en daarom ben ik er ook al in geen jaren meer geweest. ‘Mijn’ tandarts houdt zelfs praktijk in het dorp waarvandaan ik op mijn achtste verhuisde. Niet dat ik er echt al zó lang niet geweest ben, maar het is echt wel erg gesteld met mij. Nu ik eindelijk echt gesetteld ben (ik bedoel dat ik best nog heel lang in Amsterdam zal blijven wonen, niet dat ik onder de plak zit of zo, natuurlijk), wordt het toch maar eens tijd voor een nieuwe gebitsmit. En een grondige controle, vrees ik. Maar misschien moet ik de lat voor mezelf maar niet te hoog leggen.

21. Vind een nieuwe dokter. Zie boven. Ik ben bang voor de dokter, bladiebla. Maar ik ga écht gauw een nieuwe dokter zoeken, want ik heb een kwaaltje en daar wil ik vanaf.

22. Lees The Chronicles of Narnia. Toen ik dit op mijn lijst zette, waren de Narnia films denk ik net een hype. De films trekken me niet zo, maar de boeken lijken me wel mooi. Een beetje a la The Neverending Story misschien? Maar zoals bij eigenlijk al mijn leesdoelen is het ook hier niet van gekomen, al heb ik ook hier de boeken wel (al) in huis.

23. Drink een cosmopolitan. Volgens mij heb ik dus nog nooit in mijn leven een cosmo gedronken. En dat is natuurlijk niet echt Sex and the City-like. Ik kan me één cocktailavond met vriendinnen herinneren, maar in de bar waar we zaten stonden natuurlijk precies geen cosmopolitans op het menu. Op Gran Canaria had ik mijn slag moeten slaan, maar daar had ik steeds nét iets meer zin in een biertje.

24. Organiseer of ga naar een slaapfeestje. Vroegen waren slaapfeestjes vet cool, en werden ze dan ook bij bosjes georganiseerd. Wie het langst opbleef was natuurlijk het stoerst. Ik won altijd. En daar hoefde ik niet eens mijn best voor te doen. Ik kan gewoon niet slapen als ik niet in mijn eigen bed lig, met 10 snurkende vriendinnetjes om me heen. Daarom hou ik ook helemaal niet van logeren. Waarom wilde ik mezelf dit in hemelsnaam weer aandoen?

25. Vier Oktoberfest.  Na de spectaculaire verhalen van mijn vriendje die Oktoberfest in München vierde, wilde ik dat ook: drie dagen lang alleen maar bier drinken en worst eten. Helaas accepteren mijn ‘vrienden’ geen meisjes in hun auto en ging dit bierfestijn aan mijn neus voorbij. En dat is misschien maar goed ook, getuige de foto’s die op Facebook verschenen…

Eindstand:  46 doelen niet gehaald en 55 doelen wel gehaald.

1. Schrijf een verhaal van ten minste 50 pagina’s. Tja, dat boek waar ik van droom komt er natuurlijk niet als ik niet schrijf. Dus stelde ik mezelf als doel om te starten met een kort verhaal. Totaalscore: 0 pagina’s in 1001 dagen. Een keiharde #fail dus.

2. Doe 25 sit-ups per dag, minstens een maand lang. Met dit doel ben ik een aantal keer gestart, maar meestal vergat ik het sit-uppen na een paar dagen één keertje, en dan vond ik al dat ik had gefaald (“Ja, nú hoeft het al niet meer…”). Ik bedoelde natuurlijk letterlijk elke dag van de maand, zónder te skippen. Wellicht iets te hoog gegrepen…

3. Neem rijlessen. Oké, eerlijk, hier is natuurlijk niets van terecht gekomen. Maar er is hoop! Want ik heb nu het voornemen (en ben druk bezig mezelf te overtuigen het daar niet bij te laten) om in de kerstvakantie te beginnen met lessen. Als de rijinstructeur niet op vakantie is natuurlijk.

4. Muziek op de computer uitzoeken en taggen. Met de komst van Spotify is dit doel compleet nutteloos geworden. En mijn Spotify lijsten onderhoud ik toevallig heel netjes, dus eigenlijk vind ik dit doel wel geslaagd. Maar ik ben de beroerdste niet, en wil best een extra eurootje aan het goede doel doneren.

5. Gaan schaatsen. Ik heb al sinds (pak ‘em beet, hou ‘em vast) mijn elfde niet meer geschaatst. Terwijl ik er toen zó van genoot. Dat wil ik weer beleven, maar het is er nog niet van gekomen. Maar dat gaat veranderen! Want met het kerstuitje van mijn werk gaan we, jawel, naar de schaatsbaan! Mission almost accomplished dus.

6. Gitaar leren spelen. Ik vind het jammer dat ik dit doel niet wat meer SMART heb geformuleerd. Ik kan namelijk al veel beter gitaar spelen dan op 15 februari 2009. Het zijn weliswaar nog maar 3 akkoorden, en erg vloeiend bewegen mijn vingers niet over de snaren. Maar ik kán het wel. Ik wil alleen op z’n minst een (hip) liedje kunnen spelen (dus geen Kumbaya my lord, want dat kan ik al). Dus dit doel komt, SMART geformuleerd en wel, op m’n nieuw Day Zero lijst.

7. Ga liften. Ik weet niet waarom ik deze op mijn lijst heb gezet. Het leek me wel avontuurlijk en stoer ofzo. In werkelijkheid vind ik het doodeng en heb ik er absoluut geen behoefte aan. Kortom: never did, never will. Of tellen taxiritjes ook? Want daarvan nam ik er het afgelopen jaar wel buitenproportioneel veel.

8. Maak een lijst van 100 dingen waar je blij van wordt. Dit is een work in progress. Ik ben bij 64 blije dingen blijven steken. Die 38 anderen moet ik nog wel kunnen bedenken toch, de komende 1001 dagen?

9. Neem een abonnement op de bibliotheek. In Utrecht wist ik niet eens waar de bibliotheek was. Nu, hier in Amsterdam, woon ik er op nog geen 5 minuten lopen vandaan. Ik vóél dat dat abonnementje er nog wel eens van gaat komen.

10. Doe mee met NaNoWriMo. What was I thinking? Als 50 pagina’s schrijven in 1001 dagen me al niet lukt, dan lukt dit me natuurlijk al helemaal niet. Respect voor iedereen die het wel kan.

11. Lees 5 klassiekers. Ik kocht The Catcher in the Rye, The Adventures of Huckleberry Finn en The Great Gatsby, om mee te beginnen. Ik las alleen The Catcher in the Rye (bijna) uit. Met tegenzin. Ik weet niet of het door het Engels kwam – ik heb eigenlijk nooit zoveel Engelse boeken gelezen – of door het troosteloze verhaal, maar ik kwam er niet doorheen. En dat werkte niet echt motiverend om aan de andere classics te beginnen. Jammer. Ik had graag interessant willen overkomen B-).

12. Leer een gedicht uit je hoofd. Dit heb ik niet eens geprobeerd. Wel heb ik mijn favoriete dichter gevonden: Bart Moeyaert. Och, wat een prachtige stukjes tekst schrijft hij. Misschien moet ik er daar maar eens eentje van uit m’n hoofd leren. Om lekker interessant te doen.

13. Stuur een balloon message. Op Lowlands dit jaar was er de uitgelezen mogelijkheid om dit te doen, want er werd een ballonnenwedstrijd georganiseerd. Ik ga immers geen hele fles helium kopen voor mezelf om één ballon de wijde wereld in te sturen. Overigens liet ik wel een ballon op dit jaar, op de bruiloft van mijn “schoonzus”. Had ik daar nou maar een briefje aan gedaan…

14. Naakt zwemmen. Ja hallo, dit klinkt in het Engels veel leuker en onschuldiger. Helaas: niet ge-skinny-dipped de afgelopen tijd. Overal waar we waren, waren ook andere mensen en was het water veel te helder.

15. Leer achterop te springen bij een rijdende fiets. Ik ben echt een bangeschijter als het op fietsen aankomt. Ik denk dat ik een klein trauma heb van vroeger, toen ik om de haverklap van mijn fiets viel, uiteraard met mijn blote knietjes in het grind. Mijn val aan het begin van het jaar heeft aan die fietsangst alleen maar bijgedragen. En toch probeer ik nog steeds om soepeltjes bij mensen achterop te springen. Iedere keer faal ik jammerlijk. Ik voel me altijd precies een walrus die aan land probeert te komen. Kijk zo.

Gisteren gingen we (ik twijfel nog steeds over de verwijzing naar mijn lief, dus in deze blogpost noem ik maar steeds een gezellige ‘wij’) ein-de-lijk weer eens naar de bioscoop. We hebben allebei een Pathé Unlimited kaart, waarmee je voor 19 euro per maand onbeperkt naar de film kunt. Maandenlang maakten we er fanatiek gebruik van en haalden we de maandelijkse vaste lasten er gemakkelijk weer uit. Maar sinds we samenwonen, is het aantal bioscoopbezoekjes in rap tempo afgenomen. Waar we voorheen bijna elke week wel in de bioscoopzaal te vinden waren – omdat we geen zin hadden onze avonden samen door te brengen op onze veel te kleine studentenkamertjes – zijn we nu ’s avonds veel liever in ons eigen fijne huis. Hartstikke zonde van die vaste maandelijkse investering natuurlijk, dus sloten we gisteren een pact: in oktober gaan we minstens 6 keer naar de bios.

Gisteren zagen we Midnight in Paris, een heerlijke niets-aan-de-hand film van Woody Allen. De film gaat over de vastgelopen schrijver Gil Pender die met zijn verschrikkelijke verloofde (en haar al even verschrikkelijke ouders) een aantal dagen in Parijs doorbrengt. Gil is verliefd op de stad en hoopt er inspiratie voor zijn boek te hervinden. Als hij op een avond dronken en alleen door de Parijse straten slentert, belandt hij op een wel heel bizarre manier (althans, dat is hoe de meeste recensies erover berichten…) in het Parijs uit de jaren ’20.

Hilarische scenes waarin Gil schrijvers en kunstenaars van weleer ontmoet, zijn het gevolg. Hemingway, F. Scott Fitzgerald, Pablo Picasso, Cole Porter en nog veel meer historische beroemdheden passeren de revue. Ik moet toch echt eens wat meer in de literatuur- en kunstgeschiedenis duiken, want ik voelde me soms echt een n00b. Gil raakt verslaafd aan deze spannende en artistieke wereld, en reist elke nacht in zijn eentje terug in de tijd. Hij vindt zijn inspiratie terug en herschrijft zijn boek, waar Gertrude Stein en Hemingway vervolgens lovend over zijn. Uiteindelijk beseft Gil natuurlijk dat hij niet kan blijven vluchten in het verleden en besluit hij aan zijn echte, huidige leven een nieuwe wending te geven.

Het plot klinkt bizar, en dat is het uiteraard ook, maar het verloop van de film is zo natuurlijk dat het nooit heel ongeloofwaardig aanvoelt. De historische figuren die Gil ontmoet zijn zeer treffend, en vaak zelfs hilarisch. Mijn favoriet: Adrien Brody als Salvador Dalí en zijn rhinoceros. Voeg daarbij de prachtige beelden van het de stad Parijs, begeleid door romantische muzikale klanken en af en toe een heerlijk stukje ‘chickflick’-drama verzorgd door Rachel McAdams, en je hebt een heel vermakelijke bioscoopavond.

Maar eigenlijk wilde ik helemaal geen recensie schrijven over de film. Ik wilde een overpeinzing met jullie delen. Op de fiets terug naar huis probeerden we te bedenken of we zelf wel eens verlangen om te leven in een andere tijd. Wij konden zo snel geen betere tijd bedenken. De film laat de artistieke jaren ’20 wel heel aantrekkelijk lijken, maar waren ze dat ook echt? In de film zijn natuurlijk alleen de feesten en partijen, de mooi uitgedoste mensen en het vrije, artistieke leven in beeld gebracht. De slechte hygiëne, armoede en wat er allemaal wel niet nog meer schortte aan die tijd komt niet aan de orde. Onze conclusie op de fiets: we leven nu in de meest comfortabele tijd. Toch lijkt een tijdreis door verschillende periodes me wel wat. Gewoon even een sneak peek in de geschiedenis van de wereld. Maar dan wel met de wetenschap dat we altijd kunnen terugkeren naar het nu en ons huidige luxe leventje.

Nog een andere conclusie die we al fietsend door de stad trokken: Amsterdam is (oké, vooruit, náást Parijs) de mooiste stad van allemaal.

• Op prachtige zonnige herfstzomerdagen als deze, installeer ik mezelf met mijn laptop op ons zonovergoten terras. Een betere werkomgeving kan ik me niet wensen. Wel is het met al die zonnestralen knap lastig om op het beeldscherm te zien waar je eigenlijk aan aan het werken bent. Maar daar heb ik gelukkig mijn gebloemde parapluutje voor. Dat die door een verkoelende windvlaag wegwaaide en in zijn vlucht een volle karaf limonade meenam, vertel ik er maar niet bij. Mijn laptop heeft de douche gelukkig nipt overleefd.
• Op prachtige zonnige herfstzomerdagen als deze, biedt een vriendinnetje aan een lunch voor mij te verzorgen. Om half een staat ze op de stoep met ciabatta, tomaatjes, mozzarella, pesto, rucola en een meloen als toetje. Wat een genot! Maar om na zo’n fijne lunch weer keihard aan de slag te gaan…
• Toen ik dinsdag thuis aan het werk was, kwamen ’s middags mijn moeder en oma op visite. Mijn oma wilde dolgraag ons huisje bezichtigen, en dan komt het dus maar wat goed uit dat ik af en toe op een doordeweekse dag gewoon thuis ben. Heerlijk, zo’n gezellig middagje! Maar de verloren werktijd moet natuurlijk wel op een ander moment weer worden ingehaald. Vandaar dat ik op een prachtige zonnige zomerherfstdag als deze op mijn terras zit te werken.
• Thuis werken is rustig. Eindelijk is er tijd om afgenomen interviews van 2 weken geleden uit te werken, om dat rapport af te maken waar je al zo lang tegenaan loopt te hikken, om je uitpuilende mailbox op te schonen en tussendoor even een wasje in de machine te gooien. En natuurlijk is er ook nog die vaatwasser die moet worden uitgeruimd. En als je dan toch bezig bent, kun je ook nog wel even de badkamer schoonmaken. En de woonkamer stofzuigen.
• Ik vind het superhandig dat ik door middel van telewerken toegang heb tot alle documenten die ik op mijn werk heb opgeslagen. Ook mijn mailbox en het o zo handige HRM-systeem zijn van huis uit gemakkelijk toegankelijk. Geen gedoe met USB-stickjes of mailtjes naar jezelf. Alleen… dan heb je dus wel een stabiele internetverbinding nodig. En geen dongel met een datalimiet. Want dan blijf je dus wel emmeren met USB-stickjes. En die vallen dan soms ineens van de bank in je glas roosvicee.

Kortom: wat een genot is dat thuiswerken! Efficiënt, tijdbesparend, relaxed en doeltreffend. Nou ja, soms dan. Want op prachtige zonnige herfstzomerdagen als deze zit ik natuurlijk veel liever op mijn zonovergoten terras met een Flow in mijn ene en een witbiertje in mijn andere hand.

Als mijn moeder me weer eens van een flinke portie moederlijk advies heeft voorzien, kan ik in mijn blogs gemakkelijk verwijzen naar ‘mijn moeder’ en mijn broer blijft in mijn blogs ook gewoon (je verwacht het niet…) ‘mijn broer’. Van hen heb ik er immers maar één, dus jullie – mijn gezellige bezoekertjes – weten precies over wie ik het heb.

Ik heb weliswaar ook maar één vriendje, maar hoe ik aan hem moet refereren in mijn blogs, dat is me toch wel het allergrootste raadsel. Hem bij zijn naam noemen vind ik eigenlijk al te privé; hij kiest er immers niet zelf voor om het lijdend voorwerp van mijn blogs te zijn. Alleen zijn voorletter gebruiken vind ik wel heel ‘ik-schrijf-een-anonieme-brief-naar-de-Fancy-achtig’. En van hem steevast ‘mijn vriend’ noemen word ik al even ongelukkig.

In eerdere blogs heb ik al eens naar hem verwezen als “mijn levenspartner”, maar terwijl ik dat typ, spreek ik het in mijn hoofd sarcastisch uit. Dat sarcasme kunnen jullie – mijn fijne virtuele vrienden – natuurlijk niet lezen, en misschien hebben jullie nu wel een heel verkeerd (klef, bah, vies) beeld van mij en mijn relatie.

Het liefst wou ik dat ik de LOML van Des had uitgevonden. Iedereen weet wie ze bedoelt, het klinkt leuk en het betekent ook nog iets (liefs). Maar ja, LOML is van Des en daar blijf ik wijselijk van af.

Mijn dilemma heb ik voorgelegd aan het subject in kwestie. Dat leverde het volgende op:

• “Dan schrijf je toch gewoon steeds Hij en Hem met een hoofdletter?”;
• “Of je noemt me je mede-schuldenaar,” verwijzend naar onze hypotheekakte waarin we steevast en heel pijnlijk schuldenaren worden genoemd;
• *zet zijn beste Shaggy-stem op en barst in zingen uit* “Mister lovah lovah”;
• “Poediepanie dan?”. Deze vind ik wel toepasselijk, want dit is heus waar een koosnaampje in zijn familiale kringen. Maar kom op, wat moeten jullie – mijn poezelige poediepanie’s – wel niet dénken?
• “Ik ben toch jouw favoriete wetenschapper?”
• En tot slot, nadat ik over de LOML van Des vertelde: “Doe gewoon RTL!” Daar moest ik wel even over nadenken. Hij bedoelde reason to live. (..…)

Lang verhaal kort: ik ben er nog niet uit hoe ik mijn geliefde moet noemen in mijn blogs. Het klinkt al snel te zoet, te klef, te privé. Wéér zo’n bloggersdilemma. Dat hele schrijfgebeuren heeft nog heel wat voeten in de aarde…