Onderburen

Het winkelpand onder ons appartement staat al leeg sinds we hier wonen, en volgens mij ook al ver daarvoor. Eerder zat er één of ander louche eettentje in waarvan de eigenaar, gezien de grote hoeveelheid blauwe enveloppen in onze brievenbus, zijn belastingzaakjes niet helemaal op orde had. Eén van de twijfels die we hadden bij het kopen van ons ‘huis’, was dat niet duidelijk was wat voor onderneming er onder ons zou komen. Pas toen er geruchten gingen dat er misschien wel IJscuypje/Stamppotje kwam, gingen we overstag. Maar helaas. Niks geen ijsjes in de zomer en stamppotjes in de winter. Het pand staat nog steeds leeg.

Ik fantaseer er wel eens over om het pand zélf te kopen of te huren. Want hoe tof zou het zijn om ‘s ochtends uit bed te rollen, de trap af te lopen, twee deuren door te gaan en dan in je eigenste bedrijfje te staan. Waar je je hart en ziel in hebt gelegd. Waar je het werk doet dat je écht het állerleukst vindt. En wat dus eigenlijk helemaal niet voelt als werk.

Het is leuk om daar in je eentje over te fantaseren, maar je fantasieën delen met vriendjes en vriendinnetjes is natuurlijk nog fijner. Gisteren fantaseerden we er op los. We maken een winkel à la Red Velvet, waar het ene vriendinnetje hippe vintage kleren verkoopt en het andere vriendinnetje met liefde de lekkerste koffie zet. Om beurten bakken we – op therapeutische basis – cupcakes en andere lekkernijen. Ik heb een boekenhoekje en we verkopen ook LP’s. En natuurlijk bloggen we er fanatiek over, net als Elsie doet.

En als de ruimte net iets groter was, wilde ik eigenlijk ook wel een restaurantje. En mijn vriendje was dan kok. En als we er nog een verdieping bij hadden, maakten we een bed & breakfast, met elke ochtend verse broodjes en zelfgemaakte smoothies bij het ontbijt.

Afgelopen weekend had ik het met twee mannen over mogelijke plannen voor ‘ons’ lege pand. Zij zagen het idee van een alles-of-niets-kroeg wel zitten. Je betaalt een vast bedrag om binnen te komen, en vervolgens is alle drank onbeperkt en gratis (dit idee ontstond op een feestje waar we 35 euro betaalden om binnen te komen en vervolgens iets te veel schijn-gratis biertjes dronken. En wodka jus. En drankie drieënveertig). Het idee is natuurlijk een stuk minder romantisch. Maar het idee dat je alleen maar een trap af hoeft om op je werk te komen, en dat dat dan niet eens vóélt als werk… Daar wil ik wel aan wennen.