Tegenslag

Ik kan niet omgaan met tegenslagen. Bij de kleinste hobbel en de minste, geringste deuk die ik oploop, ben ik volledig uit het veld geslagen. Ik kan dan nog maar één ding doen en dat is huilen. Dat vind ik stom en ik wil er vanaf. Ik wil leren omgaan met (kleine) tegenslagen. Incasseren en doorgaan. Het me niet zo laten raken en geen dagen van slag zijn. Een nacht wakker liggen en ’s ochtends uit bed stappen met rooddoorlopen ogen en opgezwollen oogleden; dat moet verleden tijd zijn. Kon ik maar gewoon mijn schouders ophalen, even zuchten, en weer verder gaan. (Ik zing spontaan: “We moeten rennen, springen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan. We kunnen hier niet blijven, we kunnen hier niet langer blijven staan.”)

Als kind huilde ik al veel. Was het niet omdat ik voor de zoveelste keer met mijn knietjes in het grind viel, dan wel omdat ik weer eens boos was op mijn vader. Boosheid, frustratie en machteloosheid kan ik alleen maar uiten met tranen. RTL (dat is mijn liefje, maar daarover in een volgende blogpost meer…) zegt wel eens: “Jij hebt echt maar twee emoties. Lachen en huilen.” Als kind kom je daar nog wel mee weg. Maar als volwassene (want dat schijn ik dan nu toch echt te zijn), ligt er ineens een taboe op. Een taboe dat we, denk ik, voornamelijk onszelf aan doen. Maar dat terzijde.

Het punt is dat ik wil leren mijn kalmte te bewaren. Mijn tranen wil leren bedwingen op het moment dat mijn kin al begint te trillen. Of liefst nog iets daarvoor. Na wat gesurf op de huis-tuin-en-keuken-spiritualiteit-en-inspiratie-site SoChicken kwam ik een aantal artikelen tegen over het omgaan met tegenslagen. Ik las het volgende:

“Er zullen tegenslagen op je pad komen die je op de proef stellen, en mogelijk je leven kunnen veranderen. Er zullen dierbaren overlijden, je kunt een ongeluk krijgen, ziek worden, je kunt werkloos raken of in andere problemen verwikkeld raken.”

Eh, ja. Zo erg is het nou ook weer niet. Dit stukje tekst relativeert al direct: er is niemand dood, ik ben nog heel, gezond en werkende en in zo’n heel complex probleem ben ik nou ook weer niet verwikkeld.

Dan een paar tips van SoChicken:

“1. Je best doen om iets moois te zien in de situatie
Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Iedere gebeurtenis heeft zijn schoonheid, iets dat je erin kunt waarderen. Door in tegenslagen op zoek te gaan naar de positieve kanten van de gebeurtenis kan het dragelijker voor je worden. Doe je best om iets positiefs te zien.”

Ik ben best een positieverik, maar in gevallen van pure machteloosheid en verblindende frustratie is “ieder nadeel hep z’n voordeel” wel de meest vreselijke dooddoener die er is. Oké, achteraf kun je best op zoek gaan naar de positieve kanten van de ervaring, maar ik wil juist tíjdens mijn tegenslag bestand zijn tegen mijn krokodillentranen.

“3. Veel schrijven om inzicht te krijgen in je gevoelens
Wie zijn gevoelens van zich afschrijft kan beter omgaan met problemen. Door te schrijven orden je je gedachten, en krijg je beter inzicht in je leven. Door in moeilijke tijden te grijpen naar een dagboek kun je je leven aanzienlijk verbeteren.”

Hier geloof ik wel in. Regelmatig heb ik in momenten van tegenslag naar mijn Moleskine gegrepen om bij mezelf te rade te gaan. En dat helpt echt. Schrijven is je hoofd leegmaken, maar ook je gedachten ordenen en soms zelfs een oplossing vinden. Gisteren – het moment der tegenslag – had ik mijn ‘dagboek’ niet bij me, en heb ik niet geschreven. Vandaag schrijf ik wel, zij het niet over wat er precies is voorgevallen, maar ik voel nu al dat het helpt. Deze houden we erin.

“4. Beseffen dat alles tijdelijk is
Niets is permanent. Je leven is tijdelijk, de problemen in je leven zijn tijdelijk en zelfs deze planeet en het heelal zullen er niet altijd zijn. Je probleem zal ooit verdwijnen, het is niet permanent.”

“Dat is wel erg makkelijk allemaal,” zegt RTL als ik bovenstaande tip aan hem voorlees. Dat vind ik ook, en het helpt me geen stap verder. Want als je leven maar tijdelijk is, kan het toch alsnog zo zijn dat je je héle leven kampt met een probleem? En als je dan doodgaat, neem je je probleem mee het graf in. Dan ben je er wel vanaf, maar daar heb je dan zelf niks meer aan. Nee, deze tip stemt mij alles behalve gelukkig. Maar de laatste tip spant wel echt de kroon:

“7. Niet bang zijn voor de dood
Wie bang is voor de dood is kwetsbaar. Angst is namelijk een verlammende emotie die bovendien haaks staat op datgene waar het leven om draait: liefde. Door bang te zijn voor de dood worden veel tegenslagen moeilijker. De dood is niet iets om bang voor te zijn, het is een onderdeel van het leven.”

Ik denk dat ik hier maar niks over zeg. Ik snáp hem niet eens. Misschien komt dat omdat mijn tegenslag er gelukkig niet een om leven en dood is. Het is een hobbel in de weg, een deukje in mijn carrière, een butsje in mijn zelfvertrouwen. Maar relativeren helpt. Schrijven helpt. Jammer genoeg helpt het pas achteraf. Ik zou graag preventief omgaan met tegenslagen. Maar (ook) daar heeft SoChicken geen oplossing voor. Wéér een tegenslag die ik moet zien te verwerken…